آریان‌مهر

سال‌ها به‌عنوان مدیر طراحی و مشاور نوآوری فعالیت کرده‌ام: خلق مدیوم‌ها و طراحی‌های پالوده، و پرداختن به رابطهٔ انسان و جهان، با هدف تسهیل این رابطه در زندگی روزمره و هم‌سویی آن با هنر، فرهنگ و زیست انسانی، محور کار من بوده است. امروز، پژوهش و آموزش نیز ادامه‌ی همان مسیر است. مدیر، مشاور، معلم سه نام برای یک کنش‌اند: مشاهدهٔ دقیق، شناخت ساختار، آزمون، بازخورد و اصلاح.

بدن نخستین آزمایشگاه این کنش بوده است. جودو را از کودکی نزد امیر قمی و کشتی را نزد عبدالله زارع آموختم. از طریق این دو ورزش پیش از هر حکمتی با مکانیک بدن آشنا شدم: اهرم، مرکز ثقل، انتقال بار، تعادل و فشار. پس از آن به یوگا و چی‌گونگ پرداخته و مطالعه و تمرین در نی‌گونگ و سنت‌های درونی چین را دنبال کردم. یوگا از «یوغ» می‌آید، به‌هم‌بستن؛ و چی‌گونگ همان پرسش را در زبان دیگری می‌پرسد: تنفس، توجه و جریان چگونه یک تن واحد می‌سازند.

تای‌چی‌چوان سبک یانگ را در نظام آموزشی YMAA تمرین کردم و همزمان چی‌گونگ، نی‌گونگ، توی‌شو و کاربردهای رزمی این هنر را فرا گرفتم. از این رهگذر شنیدنِ نیرو را پیش از دیدنِ آن درک کردم، مشاهده‌ای که در کار حرفه‌ای همواره به دنبالش بودم. سال‌ها سمینارها و دوره‌های گرندمستر دکتر یانگ، جوئینگ‌مینگ را پی گرفتم و امروز مربی مورد تأیید YMAA International در تای‌چی و چی‌گونگ هستم. وینی‌یوگا و یوگاتراپی را نیز در American Viniyoga Institute نزد Gary Kraftsow آموختم و در یوگا گواهی مربیگری درجهٔ ۲ دارم. آیورودا، مانترا و علوم ودایی، Yumeiho Therapy، ایروبیک ژیمناستیک و داوری تالو ووشو و یوگا هم از دیگر حلقه‌های این مسیرند.

مطالعه در کنار تمرین، بخش جدایی‌ناپذیر مسیر من بوده است: مطالعه‌ی متون ودایی، آدوایتا ودانتا و سنت‌های یوگا، دائوئیسم و سنت‌های درونی چین، اسطوره‌شناسی ایران و اسطوره‌شناسی تطبیقی، و بعدتر علوم شناختی و یادگیری تجسم‌یافته. بخشی از این مسیر را به صورت خودآموز پیمودم و بخشی دیگر را نزد استادانی چون دکتر برزو قادری، دکتر بهزاد برکت، دکتر ژاله آموزگار، دکتر ابوالقاسم اسماعیل‌پور مطلق، دکتر بهمن نامور مطلق، دکتر علیرضا اسماعیل‌پور، دکتر اسماعیل رادپور و گرندمستر دکتر یانگ.

عضو هیئت‌مدیره و مدیر توسعه کسب‌وکار YMAA International – Americas Headquarters هستم. تای‌چی‌چوان، چی‌گونگ و یوگا تدریس می‌کنم. در زمینه‌ی سنت‌های درونی و نظام‌های فرهنگی پژوهش می‌کنم و بر این اساس ساختارها و برنامه‌های آموزشی طراحی می‌کنم.

آموزش را بر پایه‌ی سه ستون بنا می‌کنم. سنت، مجرا است و پیوستگی را نگه می‌دارد. تجربه، جریان است و آزمودن را در تن و زندگی ممکن می‌کند. پژوهش، سنجش مسیر آب است و آستان پرسش را باز نگه می‌دارد. بدن برای من میدان مشاهده است: از آنجاست که کیفیت حضور، نسبت ذهن و بدن و شیوهٔ مواجهه با زندگی دیده می‌شود.

آنچه از این مواجهه و همراهی به دست می‌آید، نخست دقت است: توانایی دیدن آنچه همین اکنون در تن و ذهن رخ می‌دهد، پیش از آنکه نامی بگیرد. از دل این دقت، زبانی دقیق‌تر برای شنیدن بدن شکل می‌گیرد، و پس از آن نظمی قابل‌زیست در خواب، حرکت، کار و رابطه، نظمی که با تغییر زندگی بازبینی می‌شود و درهم نمی‌شکند. تمرین رفته رفته از تکنیک به کیفیت می‌رسد و آموخته‌ها جایی می‌نشینند که باید: در تن، نه فقط در ذهن. آنچه می‌ماند فهرست حرکت‌ها نیست، نسبت دقیق‌تری است میان خود، جهان و فاصله‌ای که این دو را به هم پیوند می‌زند.